Wąskie przejście między regałami pełnymi książek w antykwariacie
Przemyślenia

Jak coś zaczynasz, wcale nie musisz kończyć

Felieton z września 2015 roku, przeniesiony z naszego Facebooka.

Jestem książkofilem. Przyznaję się bez bicia.

Potrafię wciągnąć jedną pozycję za drugą. Czytam w każdej sytuacji, na każdym wyjeździe. Gdybym zasiadał w komitecie noblowskim, Amazon dostałby pokojową nagrodę Nobla za Kindle’a, którego istnienie zapobiegło wywołaniu przeze mnie konfliktu polsko-pakistańskiego, gdy celnicy kazali nam czekać osiem godzin na granicy, żeby każda zmiana mogła sobie zrobić zdjęcie z naszymi motocyklami.

Nie mam ulubionego działu i do niedawna miałem zasadę: zaczynam książkę, to ją kończę. Zwykle nie ma z tym problemu, bo nawet jeśli pozycja jest słaba, docieram do końca, rzucam w przestrzeń krótkie „eh” i zastanawiam się, jakim cudem ktoś to napisał, wydał i jeszcze pewnie na tym zarobił. Raz takie podejście kosztowało mnie sporo zdrowia psychicznego, kiedy dostałem w prezencie ładnie wydany tom pod tytułem „Żywe srebro”.

Autor bardzo poważany, książka obsypana nagrodami, a w środku sporo o życiu sir Isaaca Newtona. Newton był genialny, nie ma dwóch zdań, ale był też najnudniejszym człowiekiem na świecie. Unikał kobiet, alkoholu, imprez i wszystkiego, co mogło zapewnić jakąkolwiek rozrywkę, zanim wynaleziono internet i filmy z kotkami. Do tego autor przez dobre 50 stron rozpływał się nad tym, jak bohater płynie łodzią i myśli o fizyce, żeby na koniec dojść do wniosku, że wszystko, co wymyślił, nie ma sensu. Moja dusza wyła, a ja miałem mimowolną chęć nakarmienia pisarza tymi 50 stronami.

Dotarłem jednak do końca, bo przecież zacząłem. Może to nie był dla mnie dobry moment na tę książkę? A może po prostu nie należę do dwóch mitycznych kręgów wielbicieli autora: masochistów i nauczycieli fizyki. Nie wiem.

Książka „Ludzie” Toma Phillipsa w dłoni na tle półki z książkami

Od pewnego czasu nie przestrzegam już reguły „jak coś zaczynasz, to skończ” i poziom literatury, którą pochłaniam, od razu poszedł w górę. Doszło do tego, że reaguję jak uczestnik „Jaka to melodia”. Poproszę kryminał na jedną stronę. I już wiem: główną bohaterką jest kobieta (oczywiście), nierozumiana przez otoczenie (oczywiście), w głębi ducha nieśmiała, ale mocna w gębie (oczywiście), i uwaga: jest demonem! Tadam! Tego konkurencja nie ma!

Dobra, przestaję się pastwić. Cały ten tekst to apel w dwóch sprawach:

  • Czytajcie dobrą literaturę. Rozwija mózgozwoje i poszerza horyzonty.
  • Zasada, że jak się zaczyna, to trzeba skończyć, jest durna. Chyba że chodzi o mycie (się). Jeśli od pewnego momentu czujecie, że coś jest nie tak z filmem, książką czy pracą, rzućcie cholerstwo w przepaść, żeby nie marnować na nie więcej życia, niż już zmarnowaliście.

PS. Napiszcie w komentarzu, jaką książkę polecacie. Taką, która Wami rzuciła, wryła się w pamięć, wywołuje uśmiech albo histeryczny płacz. Liczę na Was!

Możliwość komentowania Jak coś zaczynasz, wcale nie musisz kończyć została wyłączona