Seszele na własną rękę z małym dzieckiem: trasa, koszty i logistyka
Gdzieś między Meksykiem a Tajlandią, czyli Seszele na własną rękę z 1,5-rocznym dzieckiem.
Też myśleliśmy, że to kierunek dla ludzi z jachtem i nazwiskiem, przed którym widnieje „von” albo „de”, albo brzmiącym jak hasło do olx. Jeśli robicie wyprawę na Seszele jak z katalogu biura podróży, to faktycznie może Was portfel zaboleć.
Spędziliśmy tam 16 nocy na trzech wyspach, unikając resortów. Nie będziemy udawać, że to budżet jak na weekend w Europie. Ale „wakacje za worek siana”? Bez przesady, aż tak źle nie jest. Poniżej wszystko, co sami chcieliśmy wiedzieć przed wyjazdem: trasa, formalności, transport i koszty. O plażach, snurkowaniu, dronie i dżungli napiszemy osobno.
Gdzie w ogóle są Seszele?

Seszele to ponad sto wysp na Oceanie Indyjskim, na północny wschód od Madagaskaru i na wschód od wybrzeży Kenii i Somalii. Do Afryki, Madagaskaru czy Indii jest stąd tysiąc kilometrów albo więcej, czyli w praktyce Seszele bardzo uparcie leżą pośrodku niczego. Żeby pokazać wielkość: wszystkie wyspy razem mają mniejszą powierzchnię niż Małopolska.
Szykując się do wyjazdu, trafiliśmy na zdanie, które świetnie streszcza ich historię:
do 1770 roku każdy, kto tu przypłynął, mówił „ładnie” i płynął dalej.
Potem osiedlili się tu Francuzi, na początku XIX wieku wyspy przejęli Brytyjczycy, a niepodległość przyszła w 1976 roku. Z kolonialnej przeszłości, z plantacjami i niewolnictwem w tle, wyrosła dzisiejsza kultura kreolska. Słychać ją w muzyce, czuć w jedzeniu i w języku: kreolskim na bazie francuskiego, z dużą domieszką angielskiego.

Stolica, Victoria, jest jedną z najmniejszych stolic świata. Można ją zwiedzić dosłownie w 20 minut. Muzea i miejsca pamięci są, ale nie po to się tu przylatuje i nie ukrywam: nie robią niesamowitego wrażenia. Seszele to kierunek na odpoczynek: plaże, ocean i dżungla.
Trasa: Mahé, Praslin, La Digue i z powrotem

Byliśmy na przełomie stycznia i lutego 2026. Plan wyglądał tak:
- Mahé, 6 nocy. Wschodnie wybrzeże, okolice Au Cap i Anse aux Pins, około 10 minut od lotniska. Po długim locie z maluchem to więcej niż wygoda.
- Praslin, 4 noce. Grand Anse, południowo-zachodnia strona wyspy.
- La Digue, 3 noce. L’Union, rzut beretem od wejścia do L’Union Estate, przez które idzie się na Anse Source d’Argent.
- Mahé, 3 noce. Glacis, północno-wschodni róg wyspy.
Na Mahé jest najwięcej do zobaczenia i co pewnie będzie zaskoczeniem dla wielu: moim zdaniem jest najciekawsza z 3, które udało nam się odwiedzić, na Praslin wystarczą trzy–cztery dni, a La Digue objedziecie rowerem w dwa–maksymalnie trzy dni. Polecamy też skończyć tam, gdzie się zaczęło: z ostatnimi nocami na Mahé nie trzeba łapać promu w dniu wylotu.
Którą wyspę wybrać
Mahé jest najbardziej różnorodna: góry, serpentyny i najwięcej plaż. To też najbardziej prawdziwa (lokalna) i najmniej pocztówkowa z trzech wysp. Pomimo lewostronnego ruchu na drodze, trasy były albo w dobrym albo w bardzo dobrym stanie, a ruch na nich jest na prawdę spokojny. Więc jeżeli zastanawiacie się czy warto tu wypożyczyć auto, to zdecydowanie TAK!
Praslin to balans. Trochę dzikości, trochę wygody i mniej chaosu i mniej ludzi. Tempo wolniejsze, ale jeszcze nie senne.
La Digue jest najbardziej instagramowa, ta, dla której decydujesz się odwiedzić Seszele: granitowe skały, wolno chodzące żółwie, rowery i turkus jak z Photoshopa. Przez to bywa tam więcej ludzi, niż sugerują zdjęcia. Jest też, co tu gadać: nudna na dłuższą metę. To od Was zależy czy właśnie o to Wam chodzi
Każda ma sens. Każda jest piękna. Gdybyśmy mieli wybrać jedną na pierwszy raz, pewnie i tak wybralibyśmy dwie 🙂

Formalności
Polacy nie potrzebują wizy, ale bez elektronicznej zgody na podróż – która de facto wygląda jak wiza (Travel Authorization) nie wsiądziecie do samolotu. Wniosek składa się online na seychelles.govtas.com albo w aplikacji Seychelles e-Border, osobno dla każdego, także dla dziecka (tak, dziecka w KAŻDYM wieku), najwcześniej 30 dni przed wylotem. Od stycznia 2026 opłata wynosi ok. 10 euro za osobę.
Do wniosku przygotujcie:
- paszport ważny co najmniej 6 miesięcy od dnia powrotu,
- bilety lotnicze (numer lotu jest niezbędny do wypełnienia dokumentów)
- potwierdzenia noclegów na cały pobyt i tutaj uwaga – nie może być luki w datach
- Na niektórych blogach piszą o deklaracji środków na pobyt. W naszym przypadku nie było to konieczne.
Najprościej złożyć wniosek, gdy wszystko jest już zarezerwowane i opłacone: loty, noclegi oraz promy między wyspami. W tym samym systemie od razu zamówicie kartę SIM, a jeśli chcecie, także ubezpieczenie zdrowotne. Formalnie to nie wiza, ale w praktyce różni się od niej głównie nazwą.
Dodatkowo, przed wyjazdem warto zarejestrować podróż w systemie Odyseusz MSZ: https://odyseusz.gov.pl/. Polska nie ma na Seszelach ambasady; wyspy obsługuje placówka w Nairobi.
Ubezpieczenie wydrukujcie. Główny szpital jest na Mahé, w Victorii. Na Praslin i La Digue opieka medyczna jest dużo skromniejsza.
W naszym przypadku koszt ubezpieczenia podczas całego pobytu wynosił 590 zł za 3 osoby, a dodatkowo mieliśmy w pakiecie pomoc w przypadku opóźnienia lotu, pomoc w przypadku konieczności wcześniejszego powrotu do domu oraz zakwaterowanie i wyżywienie dla jednego rodzica w przypadku hospitalizacji dziecka.
Pogoda w styczniu i lutym

To pora deszczowa. W teorii: 30 stopni, wilgotność jak w łaźni i ulewy, które potrafią przyjść kilka razy dziennie, morze bywa bardziej wzburzone, co wpływa na pogorszenie widoczności podczas nurkowania. W praktyce trafiła nam się idealna, wymarzona pogoda, z tylko jednym przelotnym deszczem podczas całego pobytu. Temperatura nie spada poniżej 27 stopni — ani powietrza, ani wody. Jeśli lubicie ciepłe morze a la zupa, to lepiej nie traficie.

Turystów nie było za dużo zarówno na plażach, jak i w miejscach, w których spaliśmy. Dlatego naszym zdaniem nie ma sensu pchać się tu w sezonie. W dzień przez cały rok jest zresztą podobnie, mniej więcej od 27 do 34 stopni.
Transport

Promy. Z Mahé na Praslin pływa szybki katamaran Cat Cocos, rejs trwa około godziny i kwadransa, a bilet kosztował nas 56 euro od dorosłej osoby (dzieci do 2 r.ż. pływają wszystkimi promami za darmo, ale również trzeba zarejestrować dziecko/zaaplikować o bilet na dany rejs). Z Praslin na La Digue kursuje Cat Rose: 15 minut i 16 euro od osoby. Promy potrafią mocno bujać, więc leki na chorobę lokomocyjną bierzcie przed wejściem na pokład, a nie w połowie rejsu. Bilety najlepiej kupić z wyprzedzeniem.
Wszystkie bilety możecie kupić tutaj: BILETY NA PROMY
Samochód. Ruch jest lewostronny, drogi wąskie, ale dobrej jakości, bywają strome i zamiast poboczy mają rowy. Parkowanie przy plażach nie jest problematyczne, natomiast w samej Victorii parkowanie jest wyzwaniem – mało miejsc, niezależnie od tego czy to jest parking darmowy czy płatny. Po wyspie jeździ się dość leniwie, 30–60 km/h, nie więcej. Wyjątkiem są kierowcy autobusów, ale o tym zaraz.
Na Mahé przez tydzień jeździliśmy wynajętym autem. Wynajem kosztuje od około 38 do 60 euro za dzień, a litr benzyny kosztuje około 20 rupii, czyli trochę ponad euro.
La Digue. Samochodów prawie tu nie ma, komunikacji miejskiej też nie, a już na pewno nie dla turystów. Wyspę objeżdża się rowerem, pieszo albo wózkami golfowymi. Ma to swój urok.
Autobusy jeżdżą (jak szalone w odróżnieniu od innych pojazdów) po Mahé i Praslin. To wysłużone Taty sprowadzane z Indii, ale w środku stoi terminal i za przejazd płaci się kartą albo w aplikacji. Bilet kosztuje 8 rupii, na niektórych trasach do 12, czyli 50–70 eurocentów. Na Praslin jeździliśmy tylko autobusami, także do Fond Ferdinand, i to był dobry wybór: widoki z okna i szalona przejażdżka są w cenie biletu.
Ogólnie po Seszelach porusza się bardzo łatwo. Wszystko jest logiczne, łatwo coś zarezerwować i mało kto próbuje Was naciągnąć. Nam przez ponad dwa tygodnie zdarzyło się to tylko raz. Co ciekawe, wiele informacji, w tym aktualny rozkład jazdy autobusów, możecie sprawdzać w aplikacji.
Pieniądze, telefon, prąd
- Waluta to rupia seszelska (SCR). W styczniu 2026 za 10 rupii płaciło się około 0,60 euro.
- Kartą zapłacicie w większości miejsc, ale małe sklepy, bazary i budki z jedzeniem na wynos wolą gotówkę.
- Rupie najlepiej wymienić od razu na lotnisku, w kantorze Cash Plus i jak w każdym tego typu miejscu, warto się potargować. Weźcie ze sobą trochę euro w gotówce.
- Bankomaty są na Mahé i Praslin, na La Digue jest ich niewiele. Gotówkę zabierzcie, zanim wsiądziecie na prom.
- Kartę SIM kupicie na lotnisku albo zamówicie od razu we wniosku o Travel Authorization – po wylądowaniu na Mahe są specjalne budki, gdzie po okazaniu paszportu otrzymacie przygotowaną dla siebie kartę.
- Gniazdka są typu G, brytyjskie. Bez przejściówki nie naładujecie nawet telefonu.
Z małym dzieckiem
Seszele z maluchem są do zrobienia, trzeba tylko zwolnić. Co u nas działało:
- Apartamenty i pensjonaty zamiast resortów. Własna kuchnia przy małym dziecku rozwiązuje połowę problemów z jedzeniem, szczególnie jak trafi się wam egzemplarz, który nie je, a degustuje…
- System zmianowy. Jedno na plaży z młodym, drugie w wodzie, po godzinie zamiana. Więcej w tekście o snurkowaniu.
- Nosidło. Wózek przyda się na lotnisku i w Victorii. Na szlakach, na przykład na Fond Ferdinand, bez nosidła nie wejdziecie na punkt widokowy.
- Tabela pływów. Przy odpływie wiele plaż robi się płytkich jak brodzik. Do pływania to porażka, dla malucha ideał.
- Słońce i komary. Krem z wysokim filtrem, koszulki UV dla wszystkich i unikanie słońca między 11 a 15, brzmią jak zalecenia od dermatologa, który szepcze ci do ucha coś o poparzeniach itp. Prawda jest taka, że faktycznie słońce jest ostre i można się nabawić poparzeń, ale regularnie smarując się SPF 50, nie macie powodu się martwić. Komarów najwięcej jest po deszczu, a mogą przenosić dengę, więc repelent to podstawa.
- Rzeczy dla dziecka z domu. Pieluchy + pieluchy do wody, kamizelkę do pływania i zapas musów i chusteczek mieliśmy ze sobą. Wiadomo — suchy makaron da się kupić wszędzie — kto ma toddlera, to zrozumie. Kilka zabawek, ale bez większego szaleństwa.




Jedzenie
Jedliśmy lokalnie. Kuchnia kreolska miesza wpływy afrykańskie, francuskie, indyjskie i chińskie, więc jest tu dużo ryżu, curry i mleka kokosowego. Na curry z nietoperza się nie zdecydowaliśmy (to nie żart, a klasyczne danie seszelskie).

Lokalny system wygląda tak: prawie każdy apartament czy pensjonat w rozsądnej cenie ma kuchnię/aneks kuchenny, bo mało który z nich oferuje wyżywienie. Za to wszędzie są takeawaye. Obiad to zwykle ryż, jakieś mięso i sałatka za 80–95 rupii, czyli około 5–6 euro. Bierzecie go na wynos, a w domu odgrzewacie i jecie na spokojnie, albo opcja B: bierzecie koc i jedziecie na szamkę na plaży.
Dwie ciekawostki. Jeśli chcecie zjeść przy stoliku obok, często zapłacicie więcej niż za to samo danie na wynos. A w restauracji, w której się siada i zamawia, podobne danie kosztuje 280–350 rupii. Dwa, trzy razy drożej, a jakość bardzo podobna.
Część posiłków robiliśmy sami, część jedliśmy na mieście. Kilka cen z naszych notatek (10 rupii to około 0,60 euro):
- Obiad na mieście dla nas wszystkich: zwykle 200–400 rupii, na przykład dwa dania i zupa za 330, a dwa dania na wynos i hamburgera za 270,
- pizza: 175 rupii,
- shake: 115 rupii, kokos: 75 rupii,
- 10 jajek: 105 rupii, kiść bananów: 25 rupii,
- 5 pomidorów, 2 ogórki i 2 papryki: 135 rupii,
- 4 bułki i 2 ciastka: 48 rupii.

Ile to kosztowało
Kwoty dla dwojga dorosłych i dziecka poniżej dwóch lat. Przed wyjazdem:
- loty: 1373 euro,
- noclegi, 16 nocy: 1532 euro, czyli około 96 euro za noc,
- ubezpieczenie: 586 zł,
- Travel Authorization: około 34 euro za trzy osoby, przy obecnej stawce.
Na miejscu przez pierwsze 13 dni zapisywaliśmy każdy wydatek. Wyszło niecałe 8000 rupii, czyli około 480 euro:
- jedzenie na mieście: 3400 rupii (około 205 euro),
- zakupy spożywcze: 2200 rupii (około 130 euro),
- wstępy, w tym Fond Ferdinand, ruiny Venn’s Town i wodospad: 900 rupii (około 55 euro),
- drinki: 670 rupii (około 40 euro),
- paliwo: 605 rupii (około 35 euro),
- autobusy: 200 rupii (około 12 euro).
Poza tym zestawieniem zostają: wynajem auta (od około 38 do 60 euro za dzień) i promy: 56 euro od osoby z Mahé na Praslin i 16 euro z Praslin na La Digue.
Jedzenie i picie wyszło średnio niecałe 30 euro dziennie na całą rodzinę, a same loty i noclegi to około 2900 euro za ponad dwa tygodnie. Czy to tani kierunek? Nie. Czy trzeba być milionerem? Też nie. Plaże są publiczne, widoki nie mają bramek, a zachody słońca nie sprawdzają salda konta. Trzeba tylko odpuścić resortowe myślenie i trochę pokombinować. My drugi raz zrobilibyśmy dokładnie tak samo.
*a i tip na koniec – szukajcie lotów nie tylko z Polski na Seszele, ale i z innych europejskich krajów. Ceny potrafią ekstremalnie się różnić
Więcej o Seszelach
- Która plaża na Seszelach jest najlepsza? Złe pytanie (wkrótce)
- Snorkeling na Seszelach: gdzie pod wodą jest najlepiej (wkrótce)
- Dron na Seszelach: rejestracja, pozwolenia i czy warto (wkrótce)
- Fond Ferdinand na Praslin: Seszele to nie tylko plaże (wkrótce)
Seszele są na Waszej liście albo tylko w głowie? Pytajcie w komentarzach, odpowiemy.